ANNO DIJKSTRA

Getuige van de hongersnood in Ethiopië in 1984. Ik was toen 14 jaar oud en keek thuis televisie. Een bewustzijnssprong. De atoombom, ik besefte me ineens dat mijn ouders me daartegen nooit zouden kunnen beschermen. Beelden die als kind niet tot me doordrongen maakten in mijn pubertijd een onuitwisbare indruk.
De televisie heeft een grote rol gespeeld in mijn bewustwording en beeldvorming van de wereld. Wat is een herinnering aan een televisiebeeld. Een beeld waar ik niet direct betrokken bij ben, dat als een flits aan me voorbij schiet, immaterieel, ongrijpbaar, zonder locatie, zwevend door de ether. Ik kan niet terug gaan naar de plek. De tv in mijn woonkamer is de plaats waar ik getuige ben geweest maar de tv laat inmiddels al weer ander zaken zien en in de woonkamer verwijst niets naar het drama. Media plaatsen me in de positie van passieve observator, ik kan onmogelijk direct ingrijpen. Hoe vrijblijvend is het zien. Ontstaat er een schuldvraag door het getuige zijn; Je hebt het geweten en niets gedaan.
De voorstellen zijn een poging om de passieve positie van de toeschouwer te doorbreken. In plasticine, een industriële klei die gebruikt wordt om prototypes (bv van auto’s) mee te maken, boetseer ik beelden die me in mijn pubertijd diep geraakt hebben. Door dit proces zet ik de beelden letterlijk voor me waardoor er een fysieke verhouding ontstaat. Ik ondervind hoe mijn lichaam zich 1 op 1 verhoud met het lichaam of object op de foto. De plasticine geeft aan de beelden een voorlopige sfeer mee. Het zijn beelden in wording, er moet nog iets mee gebeuren. Het publiek treft ze op een kwetsbaar moment. Je wordt daardoor met de mogelijkheid geconfronteerd om het beeld nog te veranderen of vernietigen.

Anno Dijkstra,
april 2008

d.annoleave@orange.nl